To moim zdaniem nie jest powieść dla nastolatków. Tutaj zdarzają się takie "momenty", że Grey idzie w kącik i płacze, a dość ostra trylogia "Bez tchu" Banksowej to średnie piwo.
Spoiler:
Mamy tutaj przekrój - od Nan, która się przewija od pierwszego tomu serii o Rosemary Beach, poprzez Majora, ujawnionego gdzieś w połowie tejże, po Gannona, który jest postacią poniekąd znaną z tomu przedostatniego. Major jest taki, jaki był - złoty chłoptaś o niewyżytym libido, podchodzący bardzo lekko do bardzo poważnej kariery mordercy na zlecenie. Gannon - no cóż, za mało go tutaj moim skromnym zdaniem, a gość jest ostrrrry!
![heat :heat:](./images/smilies/heat.gif)
Akcja w powieści toczy się aż miło, to dla mnie duży plus tej autorki. Sceny miłosne są mocne, szczerze - sama byłam zdziwiona, bo choć niejednego erotyka już czytałam, to jednak Glinsowa wpisuje się w nurt NA, a nie grejowski. Owszem, nie skąpiła w poprzednich tomach, jak i w serii o Sea Breeze, opisów zbliżeń, ale tutaj mamy po prostu ostry erotyk zahaczający wręcz o pornografię
![shades :shades:](./images/smilies/shades.gif)
Tutaj muszę przyznać, że bardziej wolę amerykańskie i tytuł, i okładkę. Mamy tam rudzielca, a i tytuł odnosi się do płomienności (Nan, jednego z bohaterów oraz scenek łóżkowych zapewne...). A u nas na okładce półnaga parka, ale ona ma włosy nijakie, a i tytuł nie powala. Trąci za to Mistrzem Yodą.
![Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Seria Rosemary Beach ewoluowała od słodkiego love story Rusha i Blaire, poprzez nudny romans Woodsa i Delli, namiętno-dramatyczne perypetie Granta i Harlow, nostalgiczną opowieść o Becky i Trippie, wreszcie po dramatyczny epilog historii Reese i Mase'a, kryminał u Captaina i Rose, a na samym końcu - burza z piorunami w połączeniu z tornado w przypadku trio Major-Nan-Gannon. Cóż, koniec jest taki, jak się spodziewałam, a zarazem inny. Kto przeczyta, ten zobaczy.
Mam swoją teorię co do rozwoju tej serii, może grubymi nićmi szytą. Otóż do pewnego momentu Glines w każdym tomie dziękowała swojemu mężowi. Potem nagle szlus, cisza. W czasie powstawania "Rosemary Beach" autorka rozwiodła się, a potem spotkała ponownie faceta, w którym kochała się w bardzo wczesnej młodości. Ostatni tom, gdzie pojawiają się podziękowania dla Keitha, męża, to "Już zawsze razem". W "Nie pozwól mi odejść" Glines dziękuje już tylko swoim dzieciom. Mam wrażenie, że to właśnie od momentu rozstania z mężem nastąpił jakiś zwrot - jej dwie ostatnie powieści są bardziej dramatyczne niż poprzednie tomy serii. Captain to zabójca, a "Dla ciebie płonę" to już po prostu mafia sama w sobie (choć Nan o tym nie wie
![jezyk :P](./images/smilies/new_tongue.gif)
No i oto koniec. Trzy i pół roku po przeczytaniu pierwszego tomu. Trzynaście tomów z bohaterami, których uwielbiam (no dobra, Dellę i Woodsa toleruję). Teraz poczekam do jesieni i machnę sobie całość, jedną za drugą. No bo jak tu żyć bez Rusha?!
![big eyes :bigeyes:](./images/smilies/bigeyes.gif)